Nöbetçi Eczaneler
Türkiye’nin elektrik altyapısı, 1930’lu yıllara kadar yabancı işletmelerin elindeki yerel santrallerle ve bağımsız dağıtım sistemleriyle yönetiliyordu. Ancak bu durum, ülkenin enerji ihtiyaçlarını karşılamakta yetersiz kalıyordu. Bu ihtiyaçların farkında olan devlet, 1935 yılında Etibank’ı kurarak büyük santraller inşa etmeye ve Elektrik İşleri Etüt İdaresi’ni (EİE) kurarak elektrik kaynaklarını araştırmaya başladı.
Yapılan yatırımlar, Türkiye’nin elektrik üretim kapasitesini önemli ölçüde artırdı. 1950’lerin başında ülkenin kurulu güç kapasitesi 407,8 megavata, elektrik üretimi ise 789,5 milyon kilovatsaate ulaştı. Bu dönemde, ulusal elektrik şebekesine geçişin önemli dönüm noktalarından biri, 1952’de Zonguldak’taki Çatalağzı Termik Santrali ile İstanbul’daki Silahtarağa Santrali’nin birbirine bağlanmasıydı.
Bu hat, Türkiye’nin elektrik şebekesi için bir bütünleşme sürecinin başlangıcını temsil ediyordu. İki santralin entegrasyonu, bağımsız şebekelerin bir araya gelmesine olanak tanırken, enerji arzının güvenliğini de artırdı. 1956 yılında Seyhan ve Sarıyar barajları ile Tunçbilek Termik Santrali’nin sisteme bağlanmasıyla birlikte, elektrik üretim kapasitesi daha da artmaya başladı.
1970 yılında Türkiye Elektrik Kurumu (TEK) kurulduğunda, elektrik üretiminden iletim ve dağıtımına kadar tüm süreçlerin daha bütünleşik bir şekilde yönetilmesi sağlandı. Bu gelişme, elektrik sektöründe uzmanlaşmayı artırarak teknik ve bürokratik kadroların yetişmesine büyük katkı sağladı.
Elektrik Tarihi Kitap Komisyonu Üyesi Selçuk Şengül, 1938-1944 yılları arasında devletin elektrik işletmelerini satın alma sürecinin hızlandığını belirtti. İstanbul’da Ganz firmasının işletmiş olduğu elektrik şirketinin 1938’de kamulaştırılması, altyapı yatırımlarındaki eksikliklerin giderilmesi ve Anadolu yakasının elektriklendirilmesi konusunda önemli bir adım oldu.